|
Formatowanie i forma dokumentów - definicje - wprowadzenie. Pomysłodawcą wprowadzenia norm oznakowania formy edycji był, pod koniec lat 60 - Amerykanin mieszkający w Nowym Yorku, projektant książek - Stanley Rice. SGML (ang. Standard Genralized Markup Language) jest pierwszym systemem wprowadzającym standaryzację zasad "definiowania znaczników" dla późniejszych języków opisu dokumentów elektronicznych. Jest szkieletem, protoplastą języków DSSSL, DocBook, HTML... Powstał dla ujednolicania formatu wszelkich informacji dających się zapisać w dokumencie tekstowym - tak by można było go przenosić, wyświetlać, drukować w różnych systemach danych zachowując niezmienioną formę. Dzień e-maila & 
Poszczególne języki znaczników definiuje się, korzystając z zasad SGML, a tworząc format nazwany Definicją Typu Dokumentu w skrócie DTD (ang. Document Type Definition) który określa rodzaj znaczników przeznaczonych dla danego języka, a w niektórych przypadkach ustala hierarchię znaczników, np. w DocBooku title może być wstawiony tylko bezpośrednio za ustalonymi komendami: chapter, sect1 etc. Definiując: SGML jest "metajęzykiem/lub metaformatem" o kodowaniu tekstów i ich strukturze. Nie jest to konkretny format kodowania, a zbiór zasad ogólnych. Pozwala definiować języki/formaty służące do opisywania logicznej struktury dokumentów. Cel jego powstania był ogólny i nadrzędny - trudno byłoby opisać jednym językiem wszystkie możliwe dokumenty. Umożliwia tworzenie formalnych definicji różnych typów dokumentów. - Definicja Typu Dokumentu (DTD) - jest to sformalizowany opis dokumentów, zawierający spis ich elementów składowych oraz hierarchię składowych właściwą dla danego typu dokumentu. DTD jest właściwą definicją języka/formatu do opisywania struktury danej klasy dokumentów. Ogromną zaletą SGML-a jest "otwartość" - dokumenty zakodowane z wykorzystaniem tego standardu nie są związane z żadnym oprogramowaniem, systemem operacyjnym, platformą sprzętową. W dobie popularności różnych edytorów, które teoretycznie umożliwiają konwertowanie wszystkiego na wszystko, a bywa że nie są w stanie poprawnie odczytać tekstów/dokumentów we własnym formacie, bo użyto np. innego zestawu czcionek, jego istnienie i powody opracowania wydają się nieprawdopodobne i niemal zapomniane. Podobne zasady spotykamy w HTML, bo w rzeczywistości to najpopularniejsza aplikacja zbudowana na fundamentach SGML. CSS - Formatowanie - Kaskadowy arkusz stylów Kaskadowy arkusz stylów (ang. Cascading Style Sheets, CSS) to współczesny język opisu służący do formatu i prezentacji formy wyświetlanej strony WWW. CSS został opracowany przez organizację odpowiedzialną i zarządzającą standaryzacją - W3C, w roku 1996 r. jako potomek języka DSSSL, który był przeznaczony do używania w połączeniu z opisanym wcześniej SGML-em. Precyzując - arkusz CSS to lista dyrektyw/reguł ustalających w jaki sposób ma być prezentowana przez przeglądarkę dowolna część składowa dokumentu opisywana przez dany element. Ustalać można w ten sposób wszystkie właściwości odpowiedzialne za wygląd elementów HTML, takie jak parametry czcionki, kolory, marginesy, odstępy międzywierszowe itp., w tym pozycję danego elementu względem innych sąsiadujących elementów lub całej strony. Wykorzystanie arkuszy stylów umożliwia pełną kontrolę nad elementami strony WWW, przewyższa sam język HTML, który nie jest zalecanym przez - W3C standardem definiowania wyglądu stron World Wide Web. Podstawowym powodem wprowadzenia i zaletą CSS jest oddzielenie kontroli wyglądu strony od jej struktury logicznej, dzięki czemu kod stron (X)HTML ulega znacznemu uproszczeniu. Stosowanie zewnętrznych arkuszy CSS daje możliwość zmiany wyglądu wielu stron jednocześnie bez ingerowania w samą strukturę i kod (X)HTML w przypadku poprawnego ich napisania, ponieważ arkusz ten może być wspólny dla wielu stron, stąd określenie kaskadowy. --- Warto Zajrzeć - Zapraszamy na inne nasze strony!
|
